“Bij arbeidszorg van Levanto lieten ze me doen. Daar in mijn hoekje. Alle symptomen mochten er zijn.”  Agnes (48) heeft lang moeten zoeken naar een job die bij haar past.

Agnes zit gehurkt op een grafzerk. In haar ene hand een beitel, in de andere een hamer. Met veel focus tikt ze de verf van het kruis dat bovenop de grafzerk staat. “Ik doe vooral het fijne werk bij Patrimoniumzorg. Al mijn collega’s zijn mannen. Laat hen het brutale werk maar doen. (lacht)”

Werken met autisme

Na een lange zoektocht vindt Agnes de job van haar leven. “Twee jaar geleden kwam ik in contact met de afdeling Arbeidszorg van Levanto. Een afdeling waar ik mijn creativiteit de vrije loop mag laten gaan.”

Naast creatief zijn mag Agnes ook gewoon zichzelf zijn. “Vrij snel creëerde ik een werkhoekje waar ik zo min mogelijk gestoord werd. Ik ben erg individueel ingesteld. Als ik werk ben ik zodanig gefocust dat het lijkt alsof ik een bubbel rondom me heb. Een trekje van mijn autisme.”

Omgaan met autisme

Elke dag vecht Agnes tegen haar autisme. “Ik wil niet dat mijn autisme mijn leven bepaalt. Elke dag reflecteer ik over situaties die zich hebben voorgedaan. Ik bedenk dan wat goed en wat fout ging. Sinds de diagnose kan ik echt werken aan mezelf. Ik kan groeien en m’n grenzen verleggen. Vaak met de nodige angsten, maar daar laat ik me niet langer door beïnvloeden.”

Passie ontdekt

Op een dag vindt Agnes de job van haar dromen in de wandelgangen van Levanto. “Plots staat daar een Mariabeeld voor m’n neus. Een Mariabeeld dat door m’n toenmalige collega Luc met veel finesse gerestaureerd werd. Dat fijne werk, de focus, iets herstellen in zijn eer, dat wilde ik ook doen.”

Voor ze het wist startte Agnes bij de afdeling Patrimoniumzorg. “Dit jaar help ik vooral met de restauratie van heel wat grafzerken op het kerkhof van Merksem. Ook de mooie sculpturen op het kerkhof neem ik samen met mijn collega’s onder handen. Ik kan er zo van genieten als een restauratie 100% gelukt is.”

Jezelf zijn

Alle collega’s van Agnes weten dat ze autisme heeft en aanvaarden haar voor wie ze is. “Mijn collega’s weten perfect wie ik ben. Ik probeer altijd erg open te zijn over mijn ziektebeeld. Ik vertel graag aan mijn omgeving hoe mijn autisme tot uiting komt en hoe zij daarmee kunnen omgaan. Het is niet altijd even simpel, maar er wordt rekening met me gehouden. Mijn autisme is niet langer mijn vijand.”

Tatjana Peeters @APjournalistiek